De intellectuele relatie tussen Nietzsche en Wagner wordt uitgebreid onderzocht en dit levert een aantal belangrijke resultaten op. Zo toont Prange dat Nietzsche al vóór het verschijnen van zijn eerste ‘Wagneriaanse’-boek “De geboorte van de tragedie”, sterke twijfels had over Wagners ’tragische’-levenshouding en daarmee over diens capaciteit om de Europese cultuur te redden van de artistieke decadentie waaraan het, onder invloed van de populaire Franse mode en amusementsindustrie (d.w.z. de Italiaanse Opera), leed.